kelîme 2

cebinden -ki hırslarını dertop edip koymuştu bir kenara- o meş’um kelimeyi çıkardı. sivriydi. aymazdı. uğursuzdu. acıdan başka bir şey vermiyordu kelime ona. sevgilinin sırtından akan kanla duvara ismini yazmak gibi az biraz sadist...

kelîme

Kafede oturuyordu kadın. Cüzdanından çıkardı kelîmeyi. Bu kadar bozuk kelîme biriktiğinin farkına varamazdı zaten bu kafeye gelene kadar. Kırmızı koltukları olan bu kafede son romanının kurgusunu bitirmiş, bir tabak taze minik ekler...